Bankacılık sistemlerinde sermaye, likidite, fonlama, kârlılık ve sistemik risk.
Bu araştırma alanı bankaların şokları nasıl karşıladığını, bilançolarını nasıl fonladığını ve finansal koşulları ekonomiye nasıl aktardığını değerlendirir. Sermaye, likidite, aktif kalitesi, kârlılık ve sınır ötesi pozisyonlar tek bir kanıt çerçevesinde ele alınırken düzenleyici tanım ve raporlama tarihi farkları korunur.
Amaç, desteklenemeyen tek bir küresel sayı üretmek değildir. Yayınlar kapsanan sistemleri, eksik gözlemleri ve yönetilebilir bir kırılganlığı finansal istikrar olayına dönüştürebilecek ortak koşulları açıkça belirtir.
Türkiye bankacılığının 2026–2036 dönüşümü üç yapısal senaryoyla inceleniyor: bankanın platformlaşması, görünmez altyapıya dönüşmesi ve programlanabilir finans. Rapor; müşteri ilişkisi, fonlama, rekabet ve finansal istikrar için karar çerçevesi sunuyor.
Türkiye bankacılık sisteminin 2030'a giderken küçülmekten çok işlev değiştirmesi bekleniyor. Rapor; dezenflasyon, kredi kalitesi, sermaye, dış fonlama, açık finans, yapay zekâ, sermaye piyasaları ve iklim geçişini uygulanabilir bir karar çerçevesinde birleştiriyor.
Başlıca bankacılık sistemlerinde 2025 sonuçlarını ve 28 Temmuz 2026 tarihine kadar erişilebilen kanıtları inceleyen kaynak temelli değerlendirme. Kapsanan sistemler kârlı ve güçlü sermayeli kalmış, sınır ötesi banka kredisi %11 büyümüş ve eşleştirilmiş örneklemlerin çoğunda bilanço genişlemesi sürmüştür. Ortak tarihli uyumlaştırılmış bir küresel bilanço desteklenememekte; ana aşağı yönlü patika ticari gayrimenkul yeniden finansmanı, fonlama ve operasyonel şokların birleşimidir.
